Εχει αραγε νοημα το τραγουδι 
σαν δεν υπαρχουνε αυτια για να ακουσουν 
μιας ψυχης χρωματιστες αναζητησεις;

Eχουνε αραγε νοημα οι ηχοι 
αν η ψυχη αδυνατει να αγκαλιασει 
του ανεμου τις αορατες δονησεις ;

Eχει αραγε νοημα το σωμα 
αν δεν υπαρχουν δαχτυλα να το αγγιξουν 
τα σκοτεινα τα μυστικα του να φωτισουν;

Eχει αραγε νοημα ο αγερας
αν δεν υπαρχουνε φτερουγες να πεταξουν 
και ηχοι αγνωστοι με γνωριμους να σμιξουν;

Eχουν αραγε νοημα οι σκεψεις 
αν δεν υπαρχει ποιητης για να τις γραψει 
και αναγνωστης που με παθος θα διαβασει ;

Eχει αραγε νοημα το περιβολι 
αν δεν υπαρχει περβολαρης να ποτισει 
και με συγκινηση να βλεπει πως ανθιζει;

Eχουν αραγε νοημα τα αστερια 
αν δεν υπαρχουνε δυο ματια να θαυμασουν 
του συμπαντος τους δρομους να διαβασουν;

Eχει αραγε νοημα ο κοσμος
αν δεν υπαρχει η ψυχη να κατοικησει 
σε αυτο το σωμα που παλευει για να ζησει;

Eχει αραγε νοημα η καλοσυνη 
αν δεν πηγαζει απο της καρδιας την τρυφεραδα 
κι αν δεν μοιραζεται στους δυσκολους καιρους μας;...

I wonder if the song makes sense 
like there are no ears to hear 
the colored quests of a soul? 

Do the sounds make sense 
if the soul is unable to embrace 
the invisible vibrations of the wind? 

Does the body make sense 
if there are no fingers to touch it 
and illuminate its dark secrets? 

Does the wind make sense? 
If there are no wings to fly 
and sounds unknown blend with familiar ones? 

Do thoughts make sense 
if there is no poet to write them 
and a reader who will read with passion? 

Does the garden make sense 
if there is no gardener to water 
and with emotion see it bloom? 

Do the stars make sense 
If there are no eyes to admire 
and read the paths of the universe? 

Does the world make sense  
if there is no soul to inhabit 
in this body that struggles to live? 

Is there any meaning to goodness 
if it doesn't spread out of the heart's tenderness 
and if it is not shared in our difficult times?